چندي پيش مقام معظم رهبري در ديدار با برخي از اساتيد و نخبگان دانشگاهي، لزوم بازنگري بر مباني علوم انساني و برنامه‌هاي درسي دانشگاهي در زمينه اين علوم را مطرح كردند. پس از آن صحبت‌هاي مختلفي در زمينه چگونگي عملي شدن اين هدف در ميان نخبگان و برخي از مسوولان صورت گرفته است. در اين مجال برآنيم كه ضمن واكاوي علوم انساني، جايگاه آن در مغرب زمين و فرهنگ اسلامي به ضعف و آسيب شناسي اين علوم پس از انقلاب اسلامي بپردازيم.

از منظرهاي مختلف، از علوم انساني تعاريف متعددي عرضه شده است. به اجمال مي‌توان گفت علوم انساني دانش‌هايي هستند كه انسان در آنها از لحاظ حيات دروني و روابط با ديگران، بررسي مي‌شود. به عبارت دقيق تر علوم انساني شاخه‌اي از علومي است كه مطالعات و تاملات انسان را درباره خودش از زواياي گوناگون در بر مي‌گيرد و در زمينه‌هاي متنوعي نيز رشد يافته است. با نگاهي تاريخي مي‌توان دريافت كه آغاز پيدايش علوم انساني به صورت يك حوزه مستقل، در دهه‌هاي پاياني سده هفدهم بود. اما جدايي اين علوم از علوم طبيعي در اوايل سده نوزدهم به وقوع پيوست. در واقع در اين قرن مسئله علوم انساني با تعابير تازه‌اي مطرح شد.